De agressie die je als ouder kunt voelen richting je kind lijkt op de agressie die je kunt voelen als andere weggebruikers over je grenzen gaan in het verkeer. Toch is er een belangrijk verschil tussen beide situaties. En precies dat verschil is wat jou als ouder de kans geeft om op een veilige manier meer gedaan te krijgen van je kind dan je in eerste instantie voor mogelijk zou houden.
Laatst reed ik over een smalle twee-baansweg terug naar huis, nadat ik de kinderen naar school had gebracht. Op de andere weghelft bleek een auto stil te staan, waar auto’s omheen reden. Achter de stilstaande auto stond een lange rij auto’s. Ik minderde vaart om mijn tegenliggers nog even de kans te geven eromheen te gaan, maar reed wel rustig door.
Toen ik net langs de stilstaande auto zou rijden, kwam er een grote witte auto aan die pal voor me ging staan!
Ik stopte met rijden. Deze mevrouw begon boos naar me te gebaren en schreeuwen. Ze stond breed uit, alsof het háár weghelft was, en ik de verkeerde kant op reed! Ik voelde mezelf ook boos worden. De bestuurder van de stilstaande auto stapte uit en riep me verontwaardigd toe: ‘Mevrouw, u kunt toch wel even achteruitrijden!?’. Mijn mond viel open van deze opmerking.
Even gilde mijn koppige boze steenbok tegen mij: ‘Zet je auto uit en ga lekker muziek luisteren tot ze wegrijdt! Je hebt ALLE tijd!’
Er volgden nog wat scheldwoorden achteraan, intern. Ik heb nog wel boos wat naar haar geroepen, maar geen scheldwoorden (denk ik). Ik was getriggerd door dit onrecht en de brutaliteit!
Als je getriggerd bent, ben je je niet helemaal bewust van wat je doet en zegt.
Dus misschien heeft zij een ander verhaal over mij. Anyway, ik deed gelijk wat nodig was om mijn emoties onder controle te krijgen. De schreeuwende meneer liep om zijn stilstaande auto heen, keek naar onze auto’s en riep toen naar die witte auto: ‘O, maar mevrouw u kunt ook wel een beetje opschuiven!’. Dus dat! Ik besloot me niet verder te mengen in deze djugu djugu en ben half over de stoep om haar heen gereden. Onderwijl mezelf blijven kalmeren.
Eigenlijk wilde ik gewoon dat de auto’s mij erlangs zouden laten, omdat ik voorrang had.
Wat heeft dit nou met opvoeden te maken, zul je wel denken? Goede vraag! Daar geef ik zo antwoord op.
Ik snap wel dat ze niet wilde wachten, want het was ochtendspits en iedereen wil op tijd komen. Waar ik moeite mee had is de manier waarop deze mevrouw dit voor zichzelf probeerde op te lossen. Door tegen de verkeersregels in te gaan en te doen alsof ik iets verkeerd deed. Daarmee ging ze over mijn grenzen.
Met je kind kan dat ook gebeuren. Je kind doet iets wat absoluut niet kan of mag. Het raakt je en je voelt jezelf boos worden.
Eigenlijk wil je alles op alles zetten om het gedrag van je kind direct te kunnen bepalen. Ze moet doen wat je wil en wel nu! Dat wou ik ook met die mevrouw, dat ze onmiddellijk aan de kant ging!
Flashbericht: je kunt het gedrag van je kind niet bepalen. Van niemand anders eigenlijk. Je kunt alleen je eigen gedrag bepalen.
Oeps, die vergeet ik ook wel eens. Je eigen gedrag kun je zelf bepalen als je je je emoties onder controle kunt krijgen. Want dan alleen kun je rustig nadenken en reageren, je grenzen op een veilige manier aangeven en met constructieve oplossingen komen. Dat is wat ik deed in de auto.
Ik hoor je al zeggen: Ja maar, als we naar school moeten en mijn kind zijn schoenen niet wil aan trekken, schiet ik daar niks mee op! Als je vanuit je frustratie gaat werken niet nee.
Als je kalm blijft, kun je er misschien achter komen dat die schoenen je kind pijn doen. Of dat je kind bang is voor de juf.
Of je bedenkt een grappig spelletje dat de schoenen baby’s zijn die hun mama-voeten graag een brasa willen geven. Trust me, als je kalm bent zul je een oplossing ontdekken.
En natuurlijk zijn er van die momenten dat het kind tegenover je nog steeds weigert mee te werken. Juist op die momenten is het extra van belang dat je zelf rustig blijft en duidelijk aangeeft wat je grenzen zijn, of wat je wél wil. En het daarna even te laten. Loop weg. Laat het even rusten. Geef ze de kans om het te verwerken en zelf te kiezen om met je mee te gaan.
En goed nieuws: jij hebt een verbinding met je kind. Een relatie. Hoe veiliger en liefdevoller die relatie is, hoe groter de kans dat je kind toch met je meegaat.
Door zelf je emoties onder controle te houden, laat je je kind duidelijk merken hoe belangrijk je die relatie vindt. Ik zeg altijd tegen mijn coachees: ‘Het kan me niet schelen wat je kind doet. Al breken ze de tent af.
Belangrijk is: Wat doe jij? Hou jij je aan de afspraken die je met jezelf hebt gemaakt over je eigen gedrag?’.
Kun jij rustig blijven? Kun jij empathisch blijven? Kun jij kiezen voor een veilige oplossing?
Kijk maar naar die gestresste mevrouw in de auto. Als ik haar van de weg had willen krijgen, had ik geweld moeten gebruiken. En zo wil ik mijn problemen niet oplossen. Ik heb verder geen relatie met haar, ik was niet in direct gevaar en ik kon nog wel wegkomen. Dus of ze nou wel of niet deed wat ik wou, was eigenlijk niet zo belangrijk. Wel belangrijk is dat ik mijn emoties onder controle kreeg en duidelijk mijn grenzen aangegeven heb. En dat ik een veilige oplossing heb gevonden om mijn weg te vervolgen.
Dus: hou je emoties onder controle, geef je grenzen aan en geef je kind de ruimte om zelf tot rust te komen en zijn eigen keus te maken. Laat je verrassen.
Heb je daar hulp bij nodig, dan weet je me hier te vinden.
Tan bun,
Karina
