Het delen van je ware gevoelens en gedachten kan diep helend werken, als het gebeurt in een veilige omgeving. In mijn online bijeenkomsten merk ik dat deelnemers soms geen idee hebben hoe ze zichzelf en de groep die veiligheid kunnen bieden. Niet omdat ze het niet kunnen of willen, maar omdat ze gewoon niet weten wat ervoor nodig is. Vandaar hier vijf tips om een online bijeenkomst veilig te houden.
Waarom is veiligheid zo belangrijk in online bijeenkomsten?
Veiligheid is altijd belangrijk, want pas als we ons veilig voelen kunnen we ons ontspannen, écht aanwezig zijn in het moment, empathisch zijn, nieuwe dingen leren en tot geniale oplossingen komen. Veiligheid is helemaal belangrijk in online bijeenkomsten die gaan over gevoelige onderwerpen, of in online bijeenkomsten waar de deelnemers samen een groeiproces doorlopen. Omdat mensen pas écht diepere lagen kunnen ervaren en aanspreken als ze zich veilig genoeg voelen.
Hoe jou je het veilig in een online bijeenkomst?
De belangrijkste tip die ik je kan geven om een online meeting veilig te houden is:
Gedraag je alsof de bijeenkomst live en in een échte zaal is.
En dat doe je als volgt:
Tip 1: Zorg ervoor dat je écht alleen bent in de ruimte van waaruit je meedoet
Stel je voor dat de online bijeenkomst waar je aan meedoet, in een echte zaal zou zijn:
- Zou je dan je partner naast je hebben zitten die een tv-programma kijkt?
- Zou je dan je kind door de ruimte hebben huppelen?
- Zou je af en toe iets roepen naar iemand in de kamer ernaast?
- Zou je alleen bovenkleding aanhebben, maar geen broek of rok?
Als het antwoord op deze vragen nee is, doe het dan niet. Zorg ervoor dat huisgenoten weten dat ze de ruimte niet in mogen gedurende de bijeenkomst. Trek passende kleding aan en regel oppas indien nodig. Doe er alles aan om te zorgen dat het voelt alsof je in een échte zaal zit. Dat is veilig voor de andere deelnemers. En je geeft jezelf de ruimte om écht met volle aandacht bij de bijeenkomst te zijn.
Tip 2: Zorg ervoor dat je goed in beeld bent
Je kent vast wel die filmscene waarin de ondervrager in het donker zit en degene die ondervraagd wordt een felle lamp in zijn gezicht krijgt. De ondervrager is de machtige die alle touwtjes in handen heeft en elk moment een vervelende beslissing kan nemen, zoals je in elkaar slaan of je gekidnapte vriendin vermoorden. Dat is een beetje het gevoel dat mensen kunnen krijgen als jij niet in beeld bent en zij wel.
Net als in het echte leven, is het fijn als we elkaar gewoon aan kunnen kijken in een online bijeenkomst. Dat stelt het diertje in ons gerust, omdat je mét goed zicht beter kunt inschatten wie je tegenover je hebt zitten en of je écht veilig bent of niet.
Tip 3: Zorg ervoor dat niemand mee kan luisteren
Als je iets gevoeligs wil delen, is het fijn om erop te kunnen vertrouwen dat alléén de mensen die jij kunt zien, kunnen horen wat je zegt. En online gesprekken zijn soms tot in de kamers ernaast te horen. Dus zorg ervoor dat er écht niemand mee kan luisteren. Bijvoorbeeld door een koptelefoon op te doen of oortjes in. En bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat mensen in de ruimtes naast jou, niet kunnen horen wat jij zegt.
Mijn kinderen kunnen bijvoorbeeld elk gesprek dat ik voer haarscherp horen vanuit hun kamers. Als ik online bijeenkomsten heb terwijl zij thuis zijn, doe ik alle ramen dicht en de koptelefoon op. En zij verhuizen naar de woonkamer, zodat ze me niet kunnen horen.
Tip 4: Maak alleen opnames als alle deelnemers daarmee akkoord zijn
Van sommige online bijeenkomsten worden opnames gemaakt, zodat ze later gebruikt kunnen worden. Laat dit vooraf aan je deelnemers weten, zodat ze zich daarop kunnen instellen. Bijvoorbeeld zorgen dat ze de juiste kleding aanhebben, de juiste achtergrond hebben en dat hun naam correct in beeld is.
Maak geen stiekeme opnames van online bijeenkomsten voor jezelf. Als je iets toch wil opnemen, ook al ben je van plan dat alleen voor jezelf te gebruiken: vraag eerst of alle deelnemers daarmee akkoord gaan.
Tip 5: Bespreek het als er toch iets gebeurt dat niet veilig voelt voor jou
Het kan zijn er toch iets gebeurt dat voor jou niet veilig voelt. Je schrikt, voelt je ongemakkelijk, je wil je terugtrekken, of je klapt helemaal dicht. Dat is heel normaal als je je ergens niet veilig voelt.
Twijfel niet aan je gevoel.
Jouw gevoel is waar en kloppend voor jou. Merk het op, kijk waar het door komt en maak dat bespreekbaar. Juist ook als je denkt dat jij de enige bent die het vervelend vindt. Vaak zijn er toch anderen in de online bijeenkomst die het niet fijn vinden, maar niks durven zeggen. Blijf rustig en vraag wat er aan de hand is. En ga dan samen op zoek naar een oplossing die werkbaar en veilig is voor iedereen.
Als je in een online bijeenkomst je grenzen aangeeft, onthou dat je niet verantwoordelijk bent voor hoe de ander daarop reageert.
Het kan dus zijn dat ze met je meewerken. Het kan ook zijn dat ze je bezwaren wegwuiven en er niks aan veranderen. In het laatste geval: zorg zelf voor je eigen veiligheid, door bijvoorbeeld geen persoonlijke dingen te delen, je camera uit te doen, of de bijeenkomst te verlaten.
Vind je het moeilijk om je grenzen aan te geven?
Dat is heel begrijpelijk. Het is ook spannend, want je stelt je kwetsbaar op en je weet niet of de ander daar veilig mee om kan gaan. In deze blog deel ik een paar inzichten die je kunnen inspireren om wel je grenzen aan te geven, ongeacht de uitkomst daarvan.
Het kan zijn dat je nu denkt:
- Ja, maar zo werkt het in de praktijk écht niet hoor, Karina, of
- Doe niet zo moeilijk, het is allemaal toch niet zo erg?, of
- Mensen zijn toch écht niet bereid om dan mee te werken.
Daarom geef ik een paar voorbeelden uit mijn praktijk, om aan te geven hoe dat gaat en wat de meerwaarde is van wel je grenzen aangeven.
Een paar voorbeelden van het bespreken van onveilige situaties uit mijn praktijk.
Voorbeeld 1: In een vrouwengroep gaf iemand aan dat haar man de ruimte in kon lopen .
In één van mijn meetings gaf een deelnemer aan dat haar man later thuis zou komen en door de ruimte heen kon lopen. En ze vroeg of dat ok was. Een onderdeel van onze bijeenkomst was een deelronde. Ik zou het niet fijn vinden als ik net iets persoonlijks aan het delen was en er dan een vreemde man zou binnenkomen. Dus ik vroeg: ‘Wat kunnen we doen om ervoor te zorgen dat je man niet door de ruimte loopt als hij thuiskomt? Samen gingen we op zoek naar een oplossing. En die was: een briefje op de deur hangen dat de ruimte niet betreden mocht worden gedurende de bijeenkomst. En dat heeft prima gewerkt.
Voorbeeld 2: Ik kaartte een onveiligheid niet tijdig aan en iemand verliet de bijeenkomst
Tijdens een drukbezochte online meeting over Vallei-orgasme, was er één deelnemer bij wie er iemand anders door de ruimte liep, het leek een puber. Ik zag het vanuit een ooghoek gebeuren. En omdat ik druk bezig was met laatkomers binnenlaten en tegelijkertijd dingen uitleggen, is het aan mijn aandacht ontsnapt. Het gebeurde even later weer en toen heb ik er wat van gezegd. Inmiddels had één deelnemer de bijeenkomst verlaten. Ze mailde me dat ze eruit was gestapt, omdat ze zich niet veilig voelde. Ik vond het jammer dat ze mij dat niet had verteld tijdens de bijeenkomst. En tegelijkertijd begreep ik het, want het was voor haar gewoon te onveilig en ze koos ervoor zichzelf in veiligheid te brengen. Dat deed ze goed.
Ik heb er in ieder geval van geleerd om laatkomers niet meer binnen te laten. Ik maak ook mijn verwachtingen over hoe het veilig te houden in de online bijeenkomst vooraf duidelijk in de mail. En ik ben er nog scherper op als ik weer zoiets zie gebeuren. Ook doe ik nu vooraf nog duidelijker een beroep op alle aanwezigen om mij te helpen het veilig te houden. Want ik kan niet alles zien en samen komen wij er wel uit.
Voorbeeld 3: Iemand had geen zin om haar partner te vragen de ruimte te verlaten
In een andere meeting zat een deelnemer met een virtuele achtergrond. Ik zal haar mevrouw A noemen. Opeens zag ik haar praten tegen iemand die blijkbaar naast haar was. Ik vroeg haar of er iemand bij haar in de ruimte was. Zichtbaar ongemakkelijk vertelde ze dat haar partner ernaast zat. Maar, voegde ze snel toe, hij zou toch niks kunnen horen want zij had een koptelefoon op en hij ook. Ik voelde mij daar niet prettig bij. Ik vroeg aan de andere deelnemer, mevrouw B, wat zij ervan vond. Zij voelde zich ook ongemakkelijk. Dus ik vroeg aan mevrouw A of ze haar partner kon vragen om ergens anders te gaan zitten.
Aan haar gezicht kon ik zien dat ze er eigenlijk geen zin in had. Ze deed het toch. En het kostte even wat moeite, maar toen was partner de kamer uit. Ik bedankte mevrouw A dat ze voor de veiligheid van de groep de moeite had genomen de confrontatie met haar partner aan te gaan. Mevrouw B zei gelijk dat ze dat ook erg fijn vond. Ik bedankte ook mevrouw B dat ze eerlijk had gezegd dat ze zich ongemakkelijk voelde met die onzichtbare persoon in de ruimte.
Mevrouw A ontspande zichtbaar en zei ineens: ‘Ja, ik voelde ook al dat het niet fijn zou zijn als hij daar zat, maar ik had er niet aan gedacht. Hij vond het écht niet leuk dat hij weg moest, maar ik ben blij dat ik het hem toch heb gevraagd. Want nu kan ik ook vrijuit praten’. Het grappige was: wat eerst een ongemakkelijk moment was, werd écht een moment van verbinding. En je raad het natuurlijk al: het werd een fantastische bijeenkomst.
Ik ben heel benieuwd hoe jij veiligheid ervaart in online meetings. Wat vind jij veilig en wat niet? Laat het me gerust weten in een mailtje.
Brasa,
Karina
