Heb jij ook wel eens van die momenten dat je kind alleen maar lijkt tegen te werken? Dat je er moedeloos van wordt en jezelf afvraagt: ‘Waarom kan je nooit een keer gewoon doen wat ik zeg!? Wanneer moet het altijd zo moeilijk gaan!?’ Zo’n zondag had ik dus. Rustig en liefdevol blijven is dan best een uitdaging. Gelukkig lukte het mij om het tij te keren en de dag fijn af te sluiten. In deze blog lees je hoe me dat lukte.
Afgelopen zaterdag had ik een sleep-over met Kind.
We legden onze matrassen op de grond in mijn kamer en keken samen een film met chips en lekkere drankjes. Daarna nog gezellig na-kletsen over de film en van alles en nog wat. Kind was helemaal gelukkig! En ik ook.
De volgende ochtend kwam ik tijdens het ontbijt spontaan in een gesprek met Ander Kind. Een serieus gesprek over keuzes en gedrag.
Daarvoor hadden we privacy nodig, dus we verhuisden naar de tuin. Kind kwam bij ons kijken en ik vroeg of Kind even iets voor zichzelf kon gaan doen. Na het vruchtbare gesprek met Ander Kind zocht ik Kind weer op. We knuffelden even en ik bedankte Kind voor de ruimte die Kind ons had gegeven. Normaal zou Kind zeker 3x langskomen, dat was deze keer niet gebeurd. Kind had ons echt met rust gelaten. Een hele prestatie!
Toen keek ik op de klok. Wat was het al laat!
Het gesprek met Ander Kind had meer tijd gekost dan ik had gedacht. En ik moest nog de badkamer schoonmaken, wasjes draaien, was opvouwen, eten koken, Ander Kind helpen met huiswerk, Kind helpen met kamer opruimen, ik wou ook nog ramen gelapt hebben dit weekend, én even lopen op straat, …. aargh! Je kent het vast wel, die mama-ljistjes. Ik begon razendsnel met schoonmaken, multi-taskte ondertussen het koken en de kinderen aansturen er tussendoor.
Kind begon een beetje tegendraads te doen, maar dat kon ik nog wel aan.
Na mijn middagdutje werd dat tegendraadse steeds erger. Vanwege privacy zal ik de details niet noemen, maar op een gegeven moment bereikte het tegendraadse zo’n piek dat ik begon te dreigen met de houdgreep. Vanuit mijn jiu-jitsu tijd heb ik een houdgreep waar ik je veilig in kan houden, zodanig dat jij me geen pijn kunt doen, maar je kan geen kant op. Met Kind heb ik de afspraak dat ik drie keer waarschuw als Kind het niet veilig kan houden (zoals schoppen, slaan, bijten) en daarna komt de houdgreep.
Op een gegeven moment had ik Kind in de houdgreep. En terwijl ik dat deed dacht ik ineens: ‘Waar ben je mee bezig, Karina?’
Want eigenlijk had ik de houdgreep veel te vroeg ingezet. Ik liet Kind los, vertelde Kind wat het moest doen en liep weg om mezelf te kalmeren. Ik wist echt even niet hoe ik dit anders moest oplossen. Ik wist wel dat ik dit niet wilde! Ik begreep niet hoe we van een heerlijke gezellige avond nu hier in deze dikke vette ruzie waren beland.
In de Taotraining die ik heb gedaan, heb ik geleerd hoe ik me terug kan trekken in de kalmte in het oog van de storm en contact kan maken met een dieper bewustzijn in mij.
Dat deed ik en ik vroeg dat bewustzijn: Hoe kan ik dit veilig oplossen? Antwoord: ‘Ach, dat weet je zelf wel’. Ja, ja, lekker hoor! Dacht ik bozig. Bijna maakte ik inwendig een tjoeri. Ik kalmeerde mezelf nog wat meer en ging toen terug naar Kind. Kind was nog steeds boos op mij. Probeerde mij te slaan en te knijpen.
En toen gebeurde er zoiets grappigs, dat ik spontaan begon te lachen.
Ik kan niet herhalen wat er gebeurde (privacy, privacy!), maar ik kwam niet bij van het lachen. Kind keek me aan en begon (gelukkig!) ook te lachen. Kind probeerde tegelijkertijd nog wel halfslachtig achter me aan te komen om me te slaan. Ik rende lachend weg. Kind rende lachend achter me aan.
In de gang draaide ik me om en ving Kind op in een brasa.
Ik hield kind even tegen me aan en ik zei: ‘Je bent boos op me, he?’ Kind knikte. ‘Wil je me uitleggen waarom?’ vroeg ik. ‘Want ik begrijp het niet. We hadden zo’n leuke avond en dan doe je zo vervelend vandaag? Wat is er aan de hand?’. Kind is even stil en zegt dan zachtjes: ‘Omdat je zo lang met Ander kind was’.
Toen viel bij mij het kwartje. Ik had heel veel tijd en aandacht besteed aan Ander Kind vanochtend en toen ik daarna op de klok keek, was ik onbewust in commando-modus beland: Doe dit, doe dat. Schiet op.
Alles wat op mijn lijstje stond MOEST af. Eigenlijk was ik vanaf dat moment bezig met een race tegen de tijd, met overleven, terwijl ik helemaal niet in gevaar was! Ik was totaal uit verbinding, met mezelf en met Kind. En dat was wat ze me probeerde te zeggen met haar gedrag.
Ik heb Kind bedankt voor haar eerlijke antwoord en zei: ‘Dat snap ik wel, ja. Je wou ook iets leuks met mij doen?’
Kind knikte ja. Ik heb Kind gevraagd of Kind me dat de volgende keer gewoon wilde zeggen, in plaats van vervelend doen. Kind was bereid en we oefenden even hoe. En ik ga volgende keer mezelf eerder kalmeren en Kind gelijk vragen wat er precies aan de hand is. Na ons gesprekje ging Kind zonder morren baden en we deden gezellig nog een spelletje mikado voor het slapen gaan. Het was me gelukt!
Als ik nu terugkijk naar hoe ik het uiteindelijk oploste, had dat diepere bewustzijn gelijk: Ik wist wel wat te doen.
En toen ik weer geconnect was met hoe ik dit wilde oplossen (rustig en liefdevol), gebeurde het als vanzelf. Ten eerste was het nodig dat ik zelf kalmeerde en ontspande. Ik ben letterlijk weggelopen om dat voor elkaar te krijgen.
Daarna deed ik onbewust de juiste dingen die hielpen om onze ruzie te de-escaleren. De humor en het spontane lachen zorgde voor nog meer ontspanning, zowel bij mij als Kind, omdat het niet kwetsend bedoeld was, maar echt was. Armen en benen flink bewegen helpt in zulke situaties letterlijk de spanning afvoeren. Dat is in feite wat er gebeurde toen ik wegrende en Kind achter me aan kwam rennen.
Last-but-not-least: Ik bleef empathisch en kon Kind knuffelen zonder rancune. Daardoor voelde Kind: Mama houdt van me en houdt me veilig. Zo durfde Kind ook echt eerlijk antwoord te geven op mijn vraag.
Zo werd een moment dat onze relatie flink had kunnen schaden, juist een moment wat ons dichter bij elkaar bracht.
Wat ik echt zo amazing vind, is dat ik al deze dingen wel weet en dat het nu spontaan gebeurde. Ik heb er boeken over gelezen, trainingen in gevolgd. Het is prachtige kennis. En door het steeds weer op nieuw te doen en elke keer weer te connecten met hoe ik het wil doen (rustig en liefdevol), ontstaan de oplossingen vanzelf spontaan en moeiteloos in het moment.
Ik voel me zo dankbaar voor Kind en Ander Kind. Voor die spiegel ze me steeds voorhouden en de kansen die ze me steeds geven om hier steeds meer in te leren. Life is good!
Tan bun,
Karina
PS: Wil je een begin maken met jezelf te leren rustig blijven tegen je kind? Breng jezelf van frustratie naar kalmte in drie simpele stappen.
